Deze keer is het een column met een persoonlijk tintje voor de lezers en lezeressen van deze column, want Corretje en ik hebben een week achter de rug dat willen jullie niet weten.
Het begon al drie weken geleden, want toen bleek uit de scan van mijn Corretje dat haar kanker weer van zich liet horen en haar oncoloog besloot (gelukkig) in te grijpen, want zei ze voorkomen is beter dan genezen en die chemo die je iedere week nu bijna een jaar heb gehad werkt niet meer zo goed want we zien in je bloedwaarde en op de scan dat het vocht (de kanker) weer langzaam aan het terug komen is.
Dus vond ze het de tijd voor een andere zwaardere chemokuur die het vocht weer terug moet dringen. Na drie keer deze chemokuur te hebben gehad was het vocht nog steeds in opkomst, en Corretje had een paar dikke poten gekregen gelijk aan een olifant en ze kon haast niet meer lopen van de pijn, en het leek wel of ze zwanger was zo’n dikke buik had ze gekregen. (ik was het niet 😉)
Daarbij ook nog eens heel erg kortademig, en ze zat haar eigen heel erg in de weg en we zijn nu al meer dan vijftig jaar samen, en de keren dat ik haar heb zien huilen zijn op twee handen te tellen.
Maar nu had mijn positieve Corretje heel even de moed laten zakken wat logisch is want ze voelde zich zwaar klote. Onze dokter gebeld verscheidene keren maar die was niet thuis, en ook de assistenten wisten niet wat ze er mee aan moesten. Gelijk de oncologie in het Antoniusoven in Leidschendam gebeld en ze moest direct een afspraak maken om te komen. Mag ook wel eens gezegd worden dat het een fantastisch ziekenhuis is, en zeer zeker de afdeling oncologie waar ze op handen gedragen word!!
Nu om een lang verhaal kort te maken, ik bracht haar rond een uurtje of twaalf die dag daarna toe voor een dag opnamen, en ze hebben toen meer dan zeven liter vocht uit haar buik gehaald, gelukkig niet zoals de eerste keer met een dikke (heel pijnlijk) maar nu met een dunne naald.
Ik mocht haar om half zeven weer ophalen dus ben ik naar huis gereden toen ineens het lampje van mijn accu ging branden, toch doorgereden en toen ik hem voor de deur neer zette deed hij niks, nakkes, nada meer.
Ik was echt in paniek want Corretje moest ik ophalen, hoe dan, gelukkig kon mijn goeie vriend Robbie van “Screenwork” bij mij op de hoek haar ophalen en dat was een pak van me hart…echt waar. Maar hoe verder nu want ik moet a.s. ma/di/wo weer met haar naar het ziekenhuis.
Gelukkig na drie/vier garages te hebben bezocht die geen tijd hadden of met vakantie waren, wist Jordy ook een vriend van Robbie wel een “Garage Tony Star” een eind verderop bij mij, en die kwam gelijk om te kijken, en nam hem ook gelijk mee naar de garage. Gelukkig kreeg ik hem vrijdag gemaakt en wel terug want de dynamo was overleden, en die hij heeft vervangen.
En dan wil ik toch eigenlijk via deze column een hoop mensen bedanken die wekelijk met haar mee leven, lieve kaartjes of berichtjes sturen zoals Tonny Boertjes, ene Rob, die schrijft dat hij meer voor haar kon betekenen, en dat ook iedere week trouw doen als ze naar de chemo mot of voor een uitslag, zoveel mensen die haar berichten, gewoon mensen die we nog nooit persoonlijk hebben gezien.
Ook op mijn X krijg ik iedere dag liefs, kusjes en sterkte, overal vandaan, door heel Nederland , zelfs uit 020…bedankt Clau, Valerie, Melissa, en echt te veel om op te noemen. Als ik me eigen ergens vertoon krijg ik vaak een knuffel of een bosje bloemen voor haar.
Als ze ergens bij de AH haar boodschappen doet krijgt ze ook wel eens een bloemetje mee, ene Harry ook werkzaam bij de AH vloog haar om de nek toen hij haar een tijdje gemist had. Hij was bang dat er wat gebeurt was met haar, en ook Jolanda van de kassa is altijd erg begaan met haar.
Jullie weten ik loop altijd in mijn columns te kankeren op de hele wereld, en ik had weer een harde column in mijn hoofd over die invasie in Spanje door allemaal oorlogsvluchtelingen uit Marokko, (hoe dan, uit een veilig land) en nog heel veel meer ellende.
Maar ik vond het ook eens tijd om jullie allemaal in het zonnetje te zetten….ik zeg het nooit omdat ik het meestal over rottigheid heb hier in mijn columns…….maar dus bij deze, en ik weet dat ik honderden mensen niet bij naam heb genoemd, en die mijn Corretje ook allemaal een goed hart toe dragen.
En daar wil ik jullie allemaal heel erg voor bedanken…..en geloof mij nu, we gaan er voor, en volgende week gaan we weer lekker te keer over de misstanden in Nederland en waar dan ook….nogmaals dank allemaal, en ik heb voor jullie allemaal een plekje in mijn hart….LAFJOE ALLEMAAL!!!!!!!
Tot de volgende keer.
Met vriendelijke groet van Henk Bres
